Hostel: Part III (2011)

Waar we vroeger als filmliefhebber de releases konden opdelen in enerzijds grote titels en bioscoopreleases en anderzijds de straight-to-video markt, is er de laatste jaren een tendens ontstaan die een derde categorie belichaamt. Een naamloze groep producten die enkel uit winstbejag de markt worden opgejaagd. De grote studio’s realiseerden zich dat een herkenbare filmtitel alleen al kan voldoende zijn om een low-budget-productie over de toonbank te laten passeren, zonder dat er grote sommen aan reclame of uitvoerige bioscoopprojecten gespendeerd moeten worden. Deze praktijken vonden vooral hun toepassing bij de categorie horror die zonder twijfel ook het meest vervolgrijke genre kan genoemd worden. Dit kwam vooral omdat nogal wat fans van de B-horror, niet echt veel belang hechten aan grote sterren of sterke verhaallijnen in de genreprenten. Het kwam dan ook als een grote verrassing dat het derde deel in de Hostel-reeks in tegenstelling tot zijn voorganger echt wel moeite doet om meer te zijn dan een zoveelste zwakke sequel.

De prent wordt geregisseerd door Scott Spiegel, de man die meeschreef aan Evil Dead II en ook instond voor de regie van de tweede From Dusk Till Dawn-prent. Hij kent het genre als geen ander en dat weet hij perfect op het scherm te bewijzen.

Een nogal stereotype groep filmpersonages, waaronder de idiote Carter (Pardue), de rotvervelende Mike (Stone) en de overgevoelige Justin (Hensley) trekken naar Las Vegas voor het vrijgezellenfeest van hun vriend Scott (Hallisay). Uiteraard komt er zoals bij de meeste van die filmische vrijgezellenfeesten nogal wat alcohol bij kijken en worden we getrakteerd op een handvol prostituees. En dan heb je nog de Elite Hunting Club, een clichématig ultrageheim clubje perverselingen die hun leden pleziert met het folteren en doden van verdwaalde vreemdelingen voor grote sommen geld. Zonder alvast de plot te verraden, mag u drie maal raden waar dit vrijgezellenfeest uiteindelijk terecht komt.
Reeds vanaf de openingssequentie poogt Hostel Part III om de verwachtingen die zijn voorgangers hebben bewerkstelligd te ontkrachten. In de meeste gevallen maakt dat de film er niet eens minder voorspelbaar op, maar je kan als kijker niet anders dan de prent te bewonderen om die ambitie. Part III toont de wil om meer te zijn dan een afgevlakte remake van het origineel en brengt net voldoende flair en vernieuwing om boven de middelmaat uit te springen.

Wat de kijker uiteindelijk krijgt voorgeschoteld, is een horrorverhaal dat zelfs niet meer in de lijn van de Hostel-opzet past. Waar je in de originele prent de horror kon halen uit de onmacht van de protagonisten in een vreemd land, waar ze de gebruiken niet kennen, de taal niet spreken en geen hulp kunnen vinden, spelen ze nu eigenlijk een thuismatch. Het angstaanjagende gegeven van de “hostels” ergens in een wat achtergesteld land in Europa, maakt dit keer plaats voor hotels en donkere achterkamertjes waar rijke gokkers hun geld inzetten op de wilskracht van hun slachtoffers. Aftellen hoe lang het duurt voor iemand om genade smeekt of zijn folteraar hemel en aarde belooft, en daar geld op inzetten leek bij aanvang een fris gegeven in de reeks, maar de makers introduceren het, om het meteen daarna weer aan de kant te schuiven voor steeds absurdere plotwendingen.

Alhoewel deze prent in grote letters als Unrated – Non Censuré wordt bestempeld, slaat de term niet echt op de inhoud. Enerzijds, omdat er nooit een gecensureerde versie op de markt is gekomen en anderzijds omdat het gegeven van de paar bloederige scènes de echte gore-liefhebbers niet zal weten te overtuigen. De hoeveelheid “folterhorror” waar de eerst filmtelg zijn naam en faam wist mee te vergaren  is in deze prent ondermaats, althans naar de hedendaagse genrestandaarden.

In de reeks van honderden zoniet duizenden horrorsequels die deze productie zijn voorgegaan scoort Hostel Part III niet eens zo slecht. Al kan deze titel geen verplicht voer voor horrorliefhebbers genoemd worden. Was je al geen fan van de reeks, dan laat je Part III beter links liggen, maar kon je je hart ophalen aan Hostel en misschien zelfs aan zijn opvolger, dan zit je met Hostel Part III goed voor een onderhoudend avondje, al mag de reeks nu wel afgesloten worden.