Midnight in Paris (2011)

Wie ook maar iets met film te maken heeft, kan niet om het oeuvre van Woody Allen heen. En ook al heeft hij in zijn meer dan veertig jarige carrière nooit een echt slechte film afgeleverd, zijn hoogdagen reikten niet meer tot het heden. Zijn stylistische mengelmoes van alledaagse verhalen met een vleugje komedie werden door de ene criticus als eindeloos geratel bestempeld, terwijl de ander hem de hemel inprees omwille van het altijddurende filmische vernuft dat hij tentoon spreidde. Maar dat was ergens halverwege zijn loopbaan als regisseur en ondertussen toch al zowat twee decennia geleden. Toen men vernam dat Allen zijn naam had verbonden aan het filmproject “Midnight in Paris” was het enthousiasme dan ook begrijpelijk gereserveerd. Maar wat blijkt? Ons aller Woody maakt zijn rentrée in hollywood, en hoe….

De grootste sterkte van deze prent, schuilt in het feit, dat het niet de zoveelste pittoreske afschildering van een romantisch Parijs wil zijn. Integendeel, het Parijs dat we te zien krijgen, is een louter functionele setting zonder de zogenaamde schoonheden die we al teveel door onze neus geboord kregen. En wat er rest is een handvol eigenzinnige en vooral beklijvende personages in een avontuurlijk zoektocht naar hun diepste zieleroerselen. Bij momenten krijg je haast de indruk dat Allen één van zijn succesfilms uit de jaren 70 aan een remake heeft onderworpen, waar hij op onovertroffen wijze de verhaallijn laat heen en weer slingeren tussen het heden en het verleden. 

Het lijkt haast alsof Allen zijn tweede jeugd heeft gevonden achter de camera’s. Hij tovert met dit nieuwe meesterwerk een vlotte verhaallijn uit zijn hoed, gedragen door acteurs op het toppunt van hun kunnen. Uit zijn vorige producties bleek zijn grote fascinatie voor alledaagse personages in een fantasie-omgeving en ook dit keer blijft hij trouw aan deze opzet. Gil (Owen Wilson) is samen met zijn verloofde Inez (Rachel McAdams) en haar ouders op reis in Parijs. Gil probeert, terwijl hij zich van zijn omgeving afsluit op de hotelkamer,  zijn eerste boek op punt te stellen voor publicatie maar hij vindt het afgeleverde werk niet helemaal naar zijn zin. Op een avond, terwijl Inez uit gaat met haar vrienden, besluit hij alleen door de stad te wandelen.

Hij besluit in een antieke wagen met enkele vreemden mee te gaan naar een bar in de buurt en ontdekt bij zijn aankomst dat hij in de tijd is teruggereisd naar de jaren 20. Voor hem is dit een droom die werkelijkheid wordt omdat hij de tijdsperiode en de bekende figuren die hij er ontmoet zowel in het echte als in zijn boek bejubelt. Wanneer Hemingway hem belooft zijn boek voor te leggen aan Gertrude Stein gaat hij terug naar het hotel, om vast te stellen dat hij alweer in het heden vertoeft. Zijn verloofde deelt zijn passie echter niet en wil niet in zijn fantasie meestappen. Tijdens deze tijdreizen wordt de dunne lijn tussen fantasie en werkelijkheid steeds vager en hij moet in het heden dan ook een moeilijke beslissing nemen.

Onder deze fantasierijke plot zit de zoektocht verborgen die de personages doormaken om hun eigenheid te ontdekken. Tijdens deze zoektocht begint Gil steeds meer de betekenis van zijn relatie met Inez in vraag te stellen. Al vanaf het begin is het voor de kijker duidelijk dat de twee hoofdrolspelers helemaal niet samen horen te zijn, en dit weet Gil ook. Hij beschikt echter niet over de overtuiging om dit tot uiting te brengen. Inez twijfelt aan Gil’s kwaliteiten als schrijver en waardeert zijn mening op geen enkel vlak. Alsof dat niet genoeg is, blijft ze zich ook steeds verschuilen achter haar rijke, conservatieve ouders die er een sport van maken om Gil te vernederen. Zijn uitstappen naar het verleden geven hem de kracht om het geluk terug te vinden en de schrijver in zich wakker te schudden. Alle personages die hij er ontmoet, zijn voor hem een bron van inspiratie en brengen een aangename invulling in de verhaallijn. Samen met de uiterst aangename vertolkingen, brengt Allen een levendig en artistiek stuk van de jaren twintig op sublieme wijze tot leven.

Owen Wilson maakt zich de rol van zachtmoedige schrijver helemaal eigen en stuwt de prent voort. Het publiek ziet wat hij ziet, en wordt ondergedompeld in zijn emoties. De kijker kan niet anders dan sympathiseren met Gil en ontdekt samen met hem de onevenwichten in zijn relatie. Wilson weet het juk van zijn oppervlakkig komedie-imago op meesterlijke wijze van zich af te gooien en plaatst een realistische prestatie op het witte doek. Hij gidst ons door deze hommage aan de vele historische figuren in een spetterende setting.  

Woody Allen's "Midnight in Paris" is een wondermooi sprookje dat elke kijker zal verbazen met zijn eenvoudige verhaalaanpak en zijn lichtvoetige benadering van complexe relaties. Zelfs zonder schermvullende explosies en high-tech computereffecten is deze prent in staat om het hoofd te bieden aan de vele concurrerende releases op dit moment. Meer zelfs, deze film toont aan waarom Allen nog steeds mag beschouwd worden als één van de grootste filmmakers uit de geschiedenis.