Hangover Part II, The (2011)

Vier vrienden, of nou ja, twee vrienden, een nog net niet aangetrouwd familielid en een getolereerd mankement met een baard, houden één wilde nacht in Bangkok voordat een van hen in het huwelijk zal treden. Stu (Ed Helms), de tandarts uit deel één, wenst absoluut geen vrijgezellenavond, maar heeft hier net zoveel over te vertellen als dat hij in deel één bij zijn vrouw te vertellen had. Met een flash forward vinden de mannen zichzelf meer dood dan levend terug in een hotelkamer. Vallend van de ene verrassing in de andere, komen ze erachter weer iemand kwijt te zijn geraakt. Het kost ze de rest van de film om erachter te komen wat er is gebeurd, hoe dat is gebeurd en waarom.

The Hangover uit 2009 was een groot succes. Ik zal eerlijk bekennen dat ik hem nog niet had gezien. Ik had er goede en redelijke dingen over gehoord en ik besloot dus, voordat ik deel twee zou zien, allereerst deel één te zien. Ik begon eraan met een redelijk open vizier. Smaken verschillen en waar de één om lacht, lacht niet noodzakelijk de ander. Maar ik had wel een zekere verwachting. Een film wordt namelijk niet zomaar als één van de beste komedies van 2009 gezien. De laatste keer dat ik mij zo vergist had vroeg ik in het Arabisch aan een neef en een nicht waarom wij spoed hadden. Nadat ik de woorden had gezegd, realiseerde ik me pas dat ik het woord "spoed" en het woord "schaamhaar" door elkaar had gehaald. Het enige verschil tussen de twee woorden is dat de één een rollende r heeft en de ander een normale. Met een neef die in de verte tuurde naar een ander onderwerp en een nicht die datzelfde onderwerp starend naar de grond leek te zoeken, dacht ik: "Ow..."

Dezelfde teleurstellende "Ow..." bekroop mij bij deel één. Wetende dat een vervolgfilm zelden beter is dan het origineel, hield ik mijn hart vast. Maar je weet maar nooit, elke film is als een nieuwe maaltijd. Met de kok als regisseur, humor, actie, drama, etc. als de ingrediënten en de acteurs als de obers die je de maaltijd serveren, zit je klaar om vermaakt en visueel gevoed te worden. De regisseur, Todd Phillips, is echter heel dicht bij zijn schijnbare succesformule gebleven van 2009.

Zoals gezegd was The Hangover deel 1 een hit. Ik vond het tempo goed, het werd goed gebracht door de acteurs, maar de grappen vond ik nauwelijks een brede glimlach waard. Ik heb geen enkele moeite met platte humor, maar dan moet er wel humor volgen na dat platte. Puur iemand in zijn blote kont laten zien, daar ga ik niet van glimlachen. Of het moet Mark Rutte zijn die in zijn blote kont Maxime Verhagen knuffelt op Prinsjesdag.

Om dan toch een oordeel te kunnen vormen over The Hangover deel 2, zal ik deze vergelijken met zijn voorganger. Als deel 1 een lasagna met rundvlees was, dan is deel 2 een lasagna met tofu. Ik zeg niet dat het per definitie minder is, maar de kans is heel groot dat je het zo zal ervaren. Het zijn twee vrijwel dezelfde maaltijden, maar het tweede haalt het niet bij het eerste.
 
Ook in deel 2 ligt het tempo goed. De wisselwerking tussen de acteurs verloopt redelijk natuurlijk, waarbij mister Chow (Ken Jeong) als de excentrieke, snuivende, regelmatig naakt te vinden crimineel, wel vermakelijk is. Net als mister Chow komt ook Mike Tyson dit deel weer even langs en zorgt zelfs voor een glimlach. Tyson zien zingen is als een pitbull zien poepen op de snelweg. Het lijkt geen goed idee, maar wie gaat hem dat vertellen.
 
Voor mij persoonlijk waren het drama en de komedie in deze film niet in evenwicht. Als iemand een vinger kwijtraakt, dan moet daar toch wel een vrij goede grap tegenover staan. Als iemand wordt neergeschoten dan lijkt me dat een uitgelezen mogelijkheid om er een grap aan vooraf te laten gaan. Of achteraf. En als je zoveel leent van het eerste deel, zoals de meeste acteurs, dezelfde opbouw en vrijwel dezelfde verhaallijn, dan moeten de grappen exceptioneel zijn. Verder dan hier en daar links en rechts wat lippen krullen en een enkele keer beide mondhoeken tegelijk, ben ik niet gekomen. Ik heb nog vaker gelachen bij de tandarts. Maar omdat komedies heel subjectief zijn en ik het plezier dat mensen blijkbaar hadden bij deel 1 niet wil verloochenen, kun je wel rustig het volgende aanhouden: geef het eerste deel van The Hangover een cijfer en haal voor het tweede deel daar ’n kleine anderhalf punt vanaf. Dus als je deel 1 een 8 geeft, dan zul je deel 2 een 6,5 vinden. Misschien een 7-. Dat is dus nog steeds de moeite waard. Maar als je deel 1 een krappe 6 vond, dan zul je niks missen aan dit deel. Ook al blijft het schattig een punkaapje een sigaret te zien roken.